Het verraderlijke spel van narcisten

 Het verraderlijke spel van narcisten

Steeds dezelfde tactiek, die niemand opmerkt
Het begint vaak subtiel. Veel aandacht, begrip, een sterke connectie. Je voelt je gezien, speciaal, begrepen.
Maar langzaam verandert er iets. Kleine twijfels worden gezaaid, je gevoelens worden in vraag gesteld, je grenzen worden getest. Niets heel duidelijk… maar genoeg om verwarring te creëren.
Dan komt de ontregeling: feiten worden verdraaid, verantwoordelijkheid verschoven, jouw reacties worden het probleem. Je begint te twijfelen aan jezelf.
En net wanneer je afstand wilt nemen, komt de nabijheid terug. Aandacht, excuses, beloftes — net genoeg om hoop te houden en je weer te binden.
Het is deze cyclus — nabijheid, verwarring, afstand, terugkeer — die de dynamiek zo moeilijk herkenbaar maakt. Van buiten lijkt alles normaal. Van binnen is het uitputtend.
Het patroon herkennen is de eerste stap. Wat je doorziet, kan je uiteindelijk ook doorbreken.