Een vader en opa schreef het volgende

 Een vader en opa schreef het volgende...

Vandaag las ik een ontroerend en heel herkenbaar verhaal van een man in de problemen en hoe hij dit heeft opgelost. Petje af voor deze man. Zo herkenbaar. Ik heb ook hulp nodig gehad bij het verwerken van mijn trauma,s. En ik kan het iedereen aanbevelen. Zeker toen ik in een burn-out terecht kwam, kon ik alle hulp gebruiken die mij werd aangeboden. Ook ik zie mijn kinderen niet meer en daar moet ik mee zien te leven. Ben nooit boos geweest op mijn kinderen, omdat ik altijd geloofde dat kinderen hun ouders NOOIT zouden laten vallen. Daar moest ik toch wel op terugkomen. En ook had ik de gedachte dat het gezonde verstandige kinderen waren met verstand. Die hadden de tijd nodig en het zou wel goedkomen. Ook daar ben ik inmiddels wel achter, dat het vaak zo niet werkt. Dan is het maar zo. Mijn deur staat altijd voor ze open en ik zie wel wanneer zij klaar zijn voor de stap terug in mijn leven. Onlangs vernam ik dat mijn dochter het syndroom van Asperger heeft, hier in het dorp. Ik mocht dat niet weten van haar moeder. Dat was de tweede keer dat ik kwaad werd op mijn ex. Ik vind, ook al is dochter volwassen, dat ik zoiets hoor te weten. Stel dat er iets gebeurt met mijn ex. Hoe loopt het dan met mijn dochter? Om mijn kwaadheid daar over te kanaliseren, ben ik toch weer hulp gaan zoeken. Het geeft me rust en lucht. Het gevoel ben ik niet kwijt, maar het maakt alles enigzins draagbaar en controleerbaar. Een scheiding haalt vaak het slechtste uit de mensheid. Waar ik alles voor de kinderen wilde regelen, is zij enkel bezig geweest om mij het kostbaarste bezit wat een mens kan hebben, zijn/haar kinderen, af te nemen. Ik zal haar dat de rest van mijn leven kwalijk nemen.