Iemand schreef
Na vijf lange jaren van vervreemding van mijn enig kind, mijn dochter ben ik eindelijk aan het "ontdooien", de enige manier is om mijn gevoelloosheid als gevolg van deze ervaring te verzachten.
Weet dat ik moest bestaan, niet alleen maar gedijen, gewoon bestaan om met de enorme pijn, schaamte, verwarring, verdriet en wanhoop om te gaan.Heb gesproken met mensen die ook een vervreemding hebben in hun familie, vriendengroep, weet dat ik niet de enige ben.
Voel, voor het eerst in lange tijd, de behoefte om te vechten voor mijn vreugde, mijn liefde voor het leven, mijn behoefte om contact te maken met mensen nadat ik me zo lang waardeloos heb gevoeld sinds het gebeuren....
Het gevoel een mislukking te zijn omdat ik zo vaak die vraag moest beantwoorden "Heb je al iets gehoord van Brigit?" óf omdat ik zag dat mijn vrienden vriendschapsrelaties hadden met hun dochters, mijn zussen die allerlei uitjes en logeerpartijtjes hadden met hun kleinkinderen.
Noem het maar op, dit alles heeft me kapotgemaakt...
Reacties
Een reactie posten