De rest leven we voor

Meer en meer word ik me bewust van hoezeer adequaat ouderschap verbonden is met de manier waarop we de emoties van onze kinderen begeleiden. Velen van ons zijn opgegroeid binnen een omgeving waarin onze emoties er amper mochten zijn. We leerden datgene wat we voelden, te wantrouwen. De tijd waarin, als we een nachtmerrie hadden en stijf van de angst in ons bed zaten, te horen kregen; ‘joh er is helemaal niets aan de hand’ of nog erger; ‘stel je niet aan t is maar een droom’. Redelijk onschuldig bedoelt wellicht maar de zin draagt de boodschap van ontkenning in zich. Ook ik leerde al heel jong mijn eigen gevoelens te wantrouwen en het duurde nog tot ver in mijn volwassen leven, dat ik weer in contact was met mijn gevoel. En eerlijk; als ik deal met de emoties van mijn kinderen, wil ik eigenlijk hetzelfde doen als wat ik zelf in mijn jeugd meekreeg: wegpoetsen, bagatelliseren, verzachten of afleiden. Het verschil: ik ben me er bewust
van dus doe iets anders. Maar confronterend is het. Mijn bewustzijn vandaag de dag; we leren allerlei vaardigheden vandaag de dag. Over hoe we onze kinderen tot morele, stabiele en emotioneel gezonde jong volwassenen laten uitgroeien. We praten over op één lijn zitten, belonen of straffen én hoe belangrijk school is voor hun ontwikkeling. Het is allemaal waar. Maar wat voor mij nog veel meer waar is, is dat we als ouders empathie tonen. In de emotionele schoenen van de kinderen kunnen staan, dat we met compassie naar hen luisteren en daarbij emotioneel op hen afstemmen. Dat we allereerst afgestemd zijn op wat hun emoties met onszelf doen en ons bewust zijn dat zij niets op hun bordje krijgen wat niet van hen is. Maar van ons als ouders. Adequaat ouderschap vraagt om onbaatzuchtigheid en het vermogen kinderen te zien als mensen die dezelfde emoties hebben als wijzelf. Ongeacht of ze minder ervaring hebben, kleiner zijn, minder rationeel en minder macht hebben. In adequaat ouderschap is het balanceren tussen emotioneel afstemmen en grenzen stellen. De rest leven we voor. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster