Echt hé

Echt hé. Eigenlijk is het toch best typisch dat we ons domein van de cognities zoveel waarde toekennen. Veel meer dan ons gevoelsdomein. Als ik je vraag; wat wens je voor je kinderen? Dan zullen de meesten van jullie waarschijnlijk antwoorden; ‘dat ze gelukkig worden’ ‘hun weg in het leven vinden’ ‘dat ze met vertrouwen in zichzelf de wereld inkijken’. Toch? Je zegt dan niet; ‘dat ze zoveel mogelijk diploma’s halen’ of ‘horen bij de top 10 in hun vak’. Dus onze wensen liggen op het affectieve vlak terwijl de maatschappelijke aandacht en waardering uitgaat naar cognitie. Kennis is macht. Maar is macht niet wat in vele relaties ellende brengt? Waarom zeggen we niet als tegenhanger; voelen is vervullend. Of: voelen is kracht. Of zoiets. Voelen hoeft niet geëxamineerd te worden. Voelen kent geen competitie. Voelen wordt niet gewaardeerd met een cijfer. Voelen zorgt niet voor faalangst én voelen classificeert niet in hoog-gemiddeld-of-zwakbegaafd. In voelen zijn we gelijk en gelijkwaardig. Voelen doen we allemaal. Allemaal op onze eigen, unieke manier. Voelen is flexibel. Voelen geeft vertrouwen en voelen houdt ons weg van schuld en schaamte. Simpelweg omdat we vanuit voelen in staat zijn verantwoordelijkheid te nemen. En voelen kent geen goed of slecht. Ik ben vóór voelen. Geef mij maar een school waar we leren hoe belangrijk ons affectieve domein is. Relatielessen, gelukslessen, mindfulness, dans, meditatie, creativiteit en muziek... Ik wed erop dat pesten en gepest worden, drastisch verminderd.
Maar inderdaad. Voelen brengt geen eten op de plank. Voelen alleen bereid je niet voor op een zelfstandig leven ( hoewel ik me dat nog afvraag of dat zo is ). Voelen alleen zorgt niet voor een bloeiende economie. Voelen brengt je echter wel in contact met je innerlijk kompas. Van daaruit kunnen we gezonde keuzes maken. Voelen leidt en het hoofd als nederige dienaar. Ik ga ervoor. Voelen geeft je richting aan je enthousiasme, je motivatie. Voelen bied je signalen wanneer je het de volgende keer weer opnieuw of juist anders wilt doen ( tenzij je je 2x aan die hete kachel wilt branden ). Voelen is essentieel om een gelukkig, gezond en vervullend leven te leiden. Ik kan er met mijn hoofd niet bij; waarom navigeren we in ons leven dan zo voluit met ons hoofd? Mijn antwoord? Het is veilig. Het is wat ons is voorgeleefd; emoties zijn lastig. Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg. Hoofdwerk loont. Hoge cijfers in ruil voor waardering. We weten niet beter dan dat we waardering moeten ‘verdienen’. Hoewel we niet ons gedrag zijn, is het wel ons gedrag dat mede bepaalt of we geaccepteerd worden of niet. En de cirkel is rond. Negatieve gevoelens gaan we liever uit de weg. En dus vertrouwen we meer op ons hoofd. Zo. Het typische blijkt toch best logisch.