Wondere stilte
Wondere stilte
het pakt me vast
behoedzaam krast
iets in mijn ziel
en aarzelend kniel
ik in het natte gras
toen besefte ik pas
dat de fluistering
stil zonder opluistering
mijn hart had geraakt
ik had nooit verzaakt
mijn brug te bouwen
ik moest vertrouwen
de kras op mijn ziel
waar ik voor kniel
zal spoedig vervagen
en ik, ik zwijg mijn vragen
Reacties
Een reactie posten