Mijn vriendin

 Mijn vriendin,

de zon heeft haar wimpers geopend
ze gunt ons haar gouden lach
omfloerst de bossen en velden
wekt stralend de nieuwe dag
iedereen mag haar vrij ademen
zich openlijk laten verwarmen
buiten maar ook achter stille ramen
zij is voor de rijken en vele armen
maakt geen onderscheid tussen mensen
alleen als zij treurig alles beziet
sluit zij traag even haar ogen
al die soelaas, dan weet zij het even niet
na haar bezinning weet ze haar plicht
ondanks alle beetweters
geeft zij ons allen weer haar gouden licht
warmte en speelse vrolijkheid
we zouden ons moeten schamen
kijk toch al die mensen op het strand
ze zijn de zon niet waardig
in het park lopen hand in hand
je hebt van die mensen met een plaat
wat zeg ik, een blok beton voor het hoofd
leven hun eigen onbezonnen leven
en toch, de zon is er niet voor gedoofd
maar hoelang en hoeveel moet het duren
voor de natuur nog meer ingrijpt
de zon schijnt haar bange uren
want zij weet, ja zij weet zoveel meer

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster