De narcist probeert geen kind op te voeden

 De narcist probeert geen kind op te voeden... hij probeert een imago op te bouwen. Wat hem interesseert is niet de ontwikkeling, het luisteren of de emotionele veiligheid. Het is de blik van anderen. Gezien worden als een 'goede ouder', complimenten ontvangen, de illusie wekken van een perfect gezin. In het openbaar speelt hij zijn rol tot in de perfectie. In de privésfeer wordt het kind bijzaak... soms zelfs onzichtbaar. Opvoeden vereist geduld, consistentie en empathie. Kwaliteiten die hij alleen inzet als er iets te winnen valt. Anders trekt hij zich terug, is hij kritisch of gebruikt hij het kind als een hulpmiddel: om te manipuleren, om zichzelf op te waarderen of om de andere ouder te raken. Het meest verontrustende? Het kind groeit op met een diepe verwarring. Het ziet twee versies van dezelfde ouder: de versie die de wereld bewondert... en de versie die het kind kwetst of negeert. En deze breuk laat sporen na. Omdat een kind geen perfecte ouder nodig heeft... het heeft een ouder nodig die aanwezig, oprecht en veilig is. Maar voor de narcist is liefde geen verantwoordelijkheid. Het is een toneelstuk.