De Narcist
๐๐จ ๐๐ฅ๐ฅ ๐ฆ๐ฒ ๐ฉ๐๐จ๐ฉ๐ฅ๐ ๐ฉ๐ฅ๐๐๐ฌ๐๐ซ๐ฌ..
Je denkt waarschijnlijk dat “grenzen stellen” iets is wat je moet leren. Alsof het een vaardigheid is, een of ander trucje: een zin dat je op het juiste moment uitspreekt. Maar grenzen stellen werkt niet als je van binnen nog steeds iemand bent die wil pleasen, die aardig gevonden wil worden of bang is om afgewezen te worden. Dan kun je honderd keer ‘nee’ zeggen, maar als je het eigenlijk niet meent of het steeds zegt met pijn in je buik werkt het niet. Mensen voelen dit namelijk aan. Zij gaan niet bewust over je grenzen, maar hebben het gevoel dat jij het allemaal maar okรฉ vind. In principe is dat ook zo. Want grenzen stellen is namelijk niet iets wat je oefent of leert. Die heb je of die heb je niet. Grenzen zijn dus eigenlijk een automatische uitwerking van wie jij bent.
Zolang jij jezelf ziet als iemand die moet geven om liefde te krijgen, blijven mensen nemen. Zolang jij jezelf ziet als iemand die moet aanpassen om erbij te horen, blijven mensen over jou heen lopen. Zolang jij blijft geven, geven, geven, blijven mensen nemen. De shift zit dus niet in jouw gedrag, maar in jouw identiteit. Het heeft geen zin om te besluiten om beter je grenzen aan te geven. Je dient te besluiten dat jij iemand bent met grenzen, want dan gaat het aangeven automatisch.
Je dient iemand te zijn die zichzelf kiest, ook als dat spanning oplevert. Iemand die niet beschikbaar is voor alles en iedereen, omdat je weet dat je energie en tijd kostbaar is. Iemand die niet meer onderhandelt over zijn of haar eigen waarde. En iemand die geven niet als een uitwerking ziet van zijn of haar goedheid. Als mensen jouw waarde niet kunnen zien, zonder dat jij geeft of jezelf aanpast: ligt dat aan hun. En pas vanaf het moment dat je dit oprecht beseft, verandert alles. Niet omdat je een trucje, zinnetje of vaardigheid hebt aangeleerd, maar omdat je hebt besloten dat je vanaf nu iemand anders bent. En mensen voelen dat aan. Altijd.
Reacties
Een reactie posten