Vrij zijn

 Vrij zijn.

Sommigen zullen je een wondervrouw noemen, anderen een heks. Sommigen zien je als zwak, anderen als een krijger. Sommigen zien een lieve, zorgzame en liefdevolle vrouw in jou, terwijl anderen je zien als verbitterd, wrokkig of zelfs agressief. En dat alles leeft inderdaad in mij. Zo ook in jou.

Maar vergeet nooit wie en wat je boven alles bent: mens. Het is ons verleden, onze huidige omstandigheden, en de mensen om ons heen die ons dwingen onszelf op verschillende manieren te beschermen. In ons hoofd bouwen we hele legers om ons te verdedigen tegen onze diepste angsten, maar VOORAL tegen onze diepste verlangens. Dit doen we zonder dat we het door hebben. We zien niet in dat wat we werkelijk doen door onszelf te beschermen, we onszelf juist gevangen houden. Gevangen in een staat waarin we onze angsten juist léven – angsten zoals alleen zijn of achterblijven, ongezond, ongelukkig, of onvervuld zijn. Dit is wat we onze ‘comfortzone’ noemen. Deze pijn kennen we, en we weten precies hoe we ons moeten wapenen ertegen.

En dan, wanneer je eindelijk denkt klaar te zijn om je harnas af te doen, je maskers af te zetten en je open te stellen, verschijnt 'die ene persoon'. Degene bij wie je plots je harnas lijkt te verliezen, zonder enige moeite te doen. Hoe hard je ook probeert te verzetten, je vergeet simpelweg hoe je moet vechten. Het hele leger in je hoofd stort in elkaar. Want ineens begrijp je dat je diepste angsten ook je diepste verlangens waren: om goed genoeg te zijn, precies zoals je bent. Om geliefd te worden, precies zoals je bent. Om je veilig genoeg te voelen en om kwetsbaar te zijn, zonder daar ook maar een seconde over hoeven na te denken. Dat is waar ieder mens uiteindelijk naar verlangt of hij/zij dat nou wil toegeven of niet: gewoon kwetsbaar kunnen zijn, zonder alle uitputtende maskers steeds te moeten opzetten.

Klinkt als een sprookje, nietwaar? Maar de kracht van ware liefde brengt niet alleen veiligheid, vrede, plezier en vreugde. Na een tijdje realiseer je, je dat het ook je diepste wonden, angsten en onzekerheden naar boven haalt. Het maakt je ongelooflijk kwetsbaar, en je beseft dat de pijn en het verlies die daarbij kunnen komen, ver buiten je comfortzone liggen. Ware liefde is bedoeld als een veilige plek om samen te groeien, maar voor twee mensen die nooit echt hebben geweten wat ‘veilig’ betekent, lijkt wegrennen soms de enige optie. De een vlucht, de ander achtervolgt – allebei terug naar hun comfortzones. Voor velen betekent dit ook: terug naar oppervlakkige connecties, die eigenlijk alleen maar elkaars behoeftes vervullen, maar je nooit in staat stellen om gewoon te zijn wie je bent.

Totdat een van de twee eindelijk begint te begrijpen dat deze connectie er was om een les te leren. Het was een spiegel die liet zien waar je, jezelf nog niet vrij hebt gemaakt. Want niemand in dit leven mag de sleutel tot je hart in handen hebben, behalve jijzelf. En niemand kan de verantwoordelijkheid dragen voor jouw veiligheid – dat moet je in jezelf vinden. Ik zei inderdaad: vinden, dus NIET bouwen. Want je dient te beseffen dat je al die jaren al veilig was. Al die jaren had je al de mogelijkheid om kwetsbaar te zijn. Al die jaren had je toegang tot echte liefde. Je had hier niemand voor nodig. Je brein geloofde het alleen niet. Het zijn de verhalen in je hoofd, geboren uit de wonden van je verleden, die je lieten vechten in oorlogen die je nooit zouden bevrijden. In een oorlog zijn er namelijk alleen maar verliezers.

Vrijheid is de echte winst en tevens ook een keuze. Een keuze die velen van ons in dit leven niet willen of kunnen maken. Maar ik hoop jullie te inspireren om dat wel te doen. Want de meesten van ons leven een leven op zoek naar continue vervulling buiten onszelf, we wringen ons in allerlei hoeken en gaten om maar te bewijzen dat we 'goed genoeg zijn' of zelfs beter dan anderen. En de maatschappij doet er alles aan om jou in deze onvervulde staat te houden, zodat je indruk blijft maken op de buren. Lees: nooit tevreden zult zijn, en altijd geld blijft uitgeven. En bijna niemand ontsnapt hier volledig aan, ook ik niet. Maar de volgende keer dat ik 'jou' weer zie: ben ik helemaal oké met kwetsbaar zijn. Ben ik oké met geen maskers meer te dragen en zal ik mijn leger met pensioen sturen. Ik dank ik je, dat jij in mij leven kwam om vrij te maken en hoop dat jij dat ooit ook zult zijn.