Een stil moment

 Een stil moment

hunkerend naar de horizon
met zijn ontelbare kleuren
strek ik mijn armen daar uit
omhels wat daar ooit begon
vol verlangen naar een leven
zonder het regeren van de pijn
alleen maar de kleuren tellen
die dan aan mij gegeven zijn
het is nog maar een stil moment
om te vertrekken naar een weelde
niet door een mens geboren ooit
waar de pijn aan niemand deelde

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster