Rouwuitputting is niet zomaar emotionele vermoeidheid

 Rouwuitputting is niet zomaar emotionele vermoeidheid.

Het zit diep.
In je botten.
Het soort moeheid dat slaap niet kan herstellen.
Het ontstaat door elke dag opnieuw te dragen:
herinneringen, verlangen, pijn…
en ondertussen gewoon dóór te gaan.
Nog steeds antwoorden.
Nog steeds beslissingen nemen.
Nog steeds zeggen dat het “wel gaat”.
Het is de last van wat was,
terwijl je je weg zoekt in wat is,
zonder de energie om het uit te leggen —
aan anderen, of aan jezelf.
Je bent niet moe omdat je zwak bent.
Je bent moe omdat rouw arbeid is.
Onzichtbaar.
Onbetaald.
En zonder pauzeknop.
En sommige dagen is het moedigste wat je doet
niet opgeven.
Niet instorten.
Gewoon… blijven staan.
Dus als je uitgeput bent op een manier
die rust niet oplost —
dan klopt dat.
Je bent niet lui.
Niet ongemotiveerd.
Je draagt iets zwaars.
En dat kost meer energie
dan wie dan ook kan zien.