Soms weet je al

 Soms weet je al een tijd dat iets niet meer klopt.

Een kind wat afstand begint te nemen
een patroon waar je steeds weer in terugvalt.

Je voelt het aan alles, er is geen echte vreugde meer, geen beweging,
alleen nog een soort sluimerend ongemak dat je stilhoudt.

En toch blijf je.

Niet omdat het goed voelt,
maar omdat het vertrouwd is.

Want het bekende heeft een vreemd soort veiligheid in zich, ook als het je uitput.
Ook als het je kleiner maakt dan je werkelijk bent.

Je weet in elk geval wat je kunt verwachten.
Je kent de woorden, de blikken, de stiltes.
Zelfs de pijn is voorspelbaar geworden.

En het onbekende?
Dat is donker terrein.
Wat als het nog erger wordt?
Wat als je straks spijt krijgt?
Wat als je het alleen niet redt?

Die vragen kunnen verlammend zijn.
Ze houden je gevangen in een cirkel van twijfel en uitstel.

Maar wat als je jezelf een andere vraag zou stellen?
Niet: Wat als het misgaat?
Maar: Wat als er iets beters op je wacht?

Wat als ruimte maken voor het onbekende
precies is wat je nodig hebt om terug te keren naar jezelf?
Om weer te voelen waar jij eindigt en de ander begint?
Om te ontdekken wat er allemaal mogelijk is
wanneer je niet langer leeft op automatische piloot?

Het hoeft niet ineens.
Loskomen van het vertrouwde is een proces.
Laagje voor laagje.
Beslissing na beslissing.

Maar ergens moet het beginnen.
Bij het erkennen dat je niet gelukkig bent.
Dat blijven ook een keuze is en dat het je meer kost dan je misschien durft toe te geven.

Je hoeft het onbekende niet moedig in te rennen. Maar kijk het aan. Adem.
En voel: je bent sterker dan je angst.
Niet omdat je geen angst hebt,
maar omdat je weet dat je iets anders waard bent.

Je hoeft niet te weten waar het pad heen leidt. Je hoeft alleen maar de eerste stap te zetten. Weg van wat je leegmaakt.
Op weg naar wat je weer laat leven.