Ik vermijd mensen niet omdat ik een hekel aan ze heb

 Ik vermijd mensen niet omdat ik een hekel aan ze heb, maar omdat de wereld me uitput — al dat lawaai, de menigte en gesprekken die maar doorgaan.

Veel liever ben ik in mijn eentje dan tussen mensen te zijn die niet op mijn golflengte zitten.
Het is geen verachting, maar gewoon anders zijn.
Langzaamaan ontdekte ik wie ik echt ben, wat ik nodig heb en wat niet meer bij me past.
Eenzaamheid ontwijk ik niet; ik laad er juist van op.
In de stilte van de natuur, in mijn eigen cocon vind ik mijn innerlijke rust terug.
Ik ben geen asociaal type, maar een selectieve empath.
Ik houd diep van mensen, maar na het luisteren en helpen heb ik ruimte nodig om weer bij mezelf te komen.
En wie hetzelfde voelt zal het begrijpen:
als ik tijd met je deel, is dat uit eigen wil, niet uit gemis.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster