Soms merk je dat je ergens te lang blijft hangen

 Soms merk je dat je ergens te lang blijft hangen. Bij iemand, een situatie, een plek…

Je voelt dat het zwaar wordt, dat het niet meer stroomt, maar toch blijf je nog even.
Misschien uit hoop, misschien uit gewoonte, misschien omdat loslaten gewoon pijn doet.

Maar ergens diep van binnen weet je het al: dit kost te veel van jou.
Je energie lekt weg, je licht wordt doffer, en het vuurtje in je buik voelt zwakker dan eerst.

Totdat je ineens beseft: ik wil mezelf niet meer verliezen om iets vast te houden dat me leegmaakt.
Dat moment, hoe stil of pijnlijk ook, is heilig.
Het is het begin van terugkeren naar jezelf.

Dus draai je om.
Haal adem.
Voel je eigen kracht weer opborrelen, al is het maar een klein vonkje.
Voed het met zachtheid, met liefde, met eerlijkheid.
En voor je het weet, brandt dat vuurtje weer.
Misschien anders dan voorheen, rustiger, wijzer, echter.

Je hoeft niemand of niets vast te houden om heel te zijn.
Jij bent heel. Altijd al geweest.