Er komt een moment

 Er komt een moment waarop je merkt dat je jezelf al een tijdje kwijt bent. Niet in één klap, maar stukje bij beetje. Een grens die je liet verschuiven, een gevoel dat je wegduwde, een stilte die je te lang hebt genegeerd. En opeens vraag je je af: Waar ben ik eigenlijk gebleven?

Terugkomen bij jezelf voelt niet als een grootse beslissing. Het begint vaak heel klein. Een zucht. Een traan. Een gedachte die je niet meer kunt wegduwen. Iets in jou dat zacht maar volhardend fluistert: “Ik ben er nog, hoor. Je hoeft me alleen maar op te merken.”

En dan, langzaam, keer je terug.
Je voelt weer waar je grenzen liggen.
Je herkent de dingen die niet meer bij je passen.
Je merkt dat je lichaam al die tijd al wist wat je hoofd nog wegwuifde.

Terugkomen bij jezelf is geen gevecht, maar een thuiskomst.
Het is het besef dat je niet zwak bent geweest, alleen mens, en misschien te lang voor anderen gelopen.
Nu mag je voor jezelf gaan staan.
Voor jouw rust.
Jouw helderheid.
Jouw waarheid.

Je vindt jezelf niet terug zoals je was, maar zoals je bent geworden:
zachter, wijzer, en met een kracht die alleen ontstaat wanneer je weer durft te luisteren naar de stem die je bijna vergeten was.