Er was een tijd dat je voelde

 Er was een tijd dat je voelde.

Echt voelde.
Dat je zonder te twijfelen wist: hier moet ik zijn of dit klopt niet voor mij.
Dat je kon vertrouwen op dat stille weten van binnen.
Zonder verklaring. Zonder goedkeuring van buitenaf.

Maar ergens onderweg ben je haar kwijtgeraakt.
Die zachte stem in jou.
Niet omdat zij verdween,
maar omdat het leven te luid werd.

De meningen van anderen.
De verwachtingen.
De onrust.
Je hoofd dat steeds harder begon te praten
en je hart dat steeds stiller werd.

Je begon te twijfelen aan wat je voelde.
Vroeg anderen om bevestiging.
Stelde je eigen waarheid uit, keer op keer,
tot het veilig genoeg leek om haar te volgen.
Maar dat moment kwam nooit.
Want veiligheid die je buiten jezelf zoekt,
blijft altijd wankel.

En nu zit je hier.
Misschien een beetje verdwaald.
Misschien moe van het zoeken.
En toch…
onder alles zit het nog.
Dat weten.
Dat stille vertrouwen.
Niet verdwenen, alleen overschaduwd.

Je hoeft het niet te forceren.
Je hoeft er niet hard voor te werken.
Je hoeft alleen weer te luisteren.
Niet met je hoofd,
maar met je hart.
Met je lijf.
Met die delen van jou die altijd al wisten wat goed voor je was,
zelfs toen jij het even niet meer wist.

Je intuïtie is geen trucje.
Het is thuiskomen.
En jij mag terugkomen.
Op elk moment.
Zonder voorwaarden.