Rouw is niet iets van een moment

 Rouw is niet iets van een moment. Het is geen schaduw die vervaagt simpelweg omdat de tijd verdergaat. Hij blijft, transformeert en wordt een stille metgezel voor degenen die een geliefde hebben verloren. De wereld wil graag geloven dat rouw een houdbaarheidsdatum heeft, dat het uiteindelijk zal verdwijnen, maar de waarheid is dat verlies niet alleen een persoon wegneemt—het neemt ook fragmenten van het verleden mee, herschrijvend de fundamenten van ons bestaan.

Wanneer iemand vertrekt, stopt de wereld niet. De tijd gaat verder, mensen gaan verder, seizoenen veranderen. Maar voor degenen die blijven, verandert alles. De plekken die ooit gevuld waren met gelach, weerklinken nu met de zwaarte van afwezigheid. Gedeelde momenten laten een onvolledige voetafdruk achter. Het is niet alleen de afwezigheid die we betreuren—het is het verlies van wat was, het verlies van alles wat had kunnen zijn.
Sommigen vragen "Rouw je nog steeds?" alsof tijd de liefde die bestond zou kunnen verlichten. Maar rouw is noch een race, noch een last die in dagen en maanden wordt gemeten. Het verweeft zich met de ziel, weerspiegelend de diepte van de gegeven en ontvangen liefde.
Toch ligt er zelfs in het hart van verdriet veerkracht. Een subtiele kracht in het dragen van herinneringen, leren leven in een wereld die niet meer helemaal hetzelfde is. Rouw is geen gevangenis, het is een manier om te eren wat verloren is terwijl je vooruitgaat. Bewijs dat liefde niet sterft. Hij metamorfoseert.
Dus laat de rouw er gewoon zijn. Dat hij bestaat zonder schaamte. Het is geen zwakte, maar de echo van een liefde die verder reikt dan het verlies. Sommigen zullen het niet begrijpen, maar degenen die dat wel doen, erkennen dat rouw geen weigering is om verder te gaan—het is een getuigenis van een liefde die nooit zal vervagen.