Soms voelt het alsof het leven als een golf over je heen spoelt

 Soms voelt het alsof het leven als een golf over je heen spoelt, zonder dat je even op adem mag komen. Alsof je altijd “aan” staat, altijd paraat, altijd bezig met voelen, denken, verwachten, dragen. Je lijf gaat door, maar diep vanbinnen ben je moe. Niet alleen een beetje moe… maar die stille, zware vermoeidheid die niemand ziet, omdat je zo gewend bent geraakt om sterk te zijn.

Er zijn dagen dat je wakker wordt en al weet: vandaag wordt het weer zo’n dag. Een dag waarop je schouders automatisch wat hoger zitten en je hart net iets sneller klopt. Alsof je onbewust de wereld moet scannen op wat er mis kan gaan. Je hebt het niet eens door, het is een soort tweede natuur geworden. Altijd alert. Altijd voelen. Altijd aanpassen.

En ergens vraag je je af wanneer jij eens mag leunen. Wanneer het genoeg is. Wanneer iemand zegt: “Leg het maar even neer. Ik zie je. Ik begrijp je.” Want hoe sterk je ook bent, soms wil je gewoon even niet sterk hoeven zijn.

Je verlangt naar momenten waarop het leven lichter voelt. Waarin je niet hoeft te overleven, maar gewoon mag bestaan. Rustig. Diep ademend. Zonder dat er een onzichtbare last op je borst rust.

En misschien is dat verlangen precies het teken dat er meer mogelijk is dan dit constante aanstaan. Dat er een plek in jou is die weet hoe het voelt om te zakken in jezelf, om je eigen ritme weer te vinden. Om te kiezen voor zachtheid, voor ruimte, voor licht.