Er komt een punt dat je niet meer kunt

 Er komt een punt dat je niet meer kunt omdat je jezelf te lang op de tweede plek hebt gezet.

Omdat je je steeds hebt aangepast, gezwegen, ingeslikt wat je eigenlijk had moeten uitschreeuwen.

Je voelt het misschien eerst als irritatie, of vermoeidheid die niet overgaat. Een vage leegte. Maar ergens diep vanbinnen begint er iets te bewegen.
Alsof je ziel zachtjes klopt en zegt: hé, ben je er nog?

En dan komt het besef dat je jarenlang hebt geleefd op basis van wat anderen nodig hadden. Wat ‘hoorde’ en wat veilig leek.

Maar intussen verloor je jezelf.
Je twijfelde aan je gevoel, je hield je in, je ging voorbij aan je eigen grenzen.
Je deed het uit liefde misschien, of loyaliteit, of angst om afgewezen te worden.

Tot het moment waar je jezelf niet langer kunt negeren. Waar je voelt: ik wil terug.
Niet naar hoe het was, maar naar wie ik in wezen ben.

Niet langer vechten om gezien te worden.
Niet langer zoeken naar bevestiging van buitenaf.
Maar stap voor stap je plek weer innemen.

Niet om iemand iets te bewijzen, maar omdat je het waard bent. Omdat jouw waarheid telt.
Omdat jouw gevoel klopt. Omdat jij krachtig bent, ook als je kwetsbaar bent.

Dat ene besluit: Nu is het genoeg. Nu ben ik aan de beurt, dat verandert alles.