Iemand schreef

 Ja!! Ik heb het gedaan! Hier liep ik al jaren over na te denken en nu was het moment daar om mijn gevoel te volgen! Ik heb een brief gestuurd naar mijn kinderen:

Voor A en V
Wat heb ik genoten van al die jaren jullie moeder zijn! Het was de zwaarste, maar tegelijkertijd ook de leukste baan die ik ooit heb gehad.

Dank jullie wel, dat ik je eerste stapjes mocht zien, je eerste tandje, je eerste woordjes, hoe jullie heerlijk konden schaterlachen, hoe ik jullie op mocht zien groeien van klein baby'tje tot (bijna) volwassene.
Vooral de leuke dingen zijn mij bijgebleven, zoals samen op de fiets zingen met A, V die vroeg wat E en U naast elkaar betekent, hoe spannend jullie het vonden om samen in het schuurtje te slapen en zo zijn er nog 100.000 andere dingen waar ik regelmatig aan denk en over praat.

Maar dat was in een ander leven, een ander hoofdstuk.
Ja, zo zie ik het nu. Als een heel mooi hoofdstuk. En dat hoofdstuk hebben jullie een paar jaar geleden gesloten. Eerst dacht ik dat er nog wel een vervolg zou komen. Hoopte ik dat er een vervolg zou komen, maar nu ben ik er wel achter dat dat er niet meer inzit. En het is goed zo. Je hoeft niet uit te leggen waarom wij geen mama en dochter/zoon meer kunnen zijn.
Het heeft mij heel veel verdriet gedaan, en nog steeds, maar ik merk ook hoeveel rust het me geeft.

Lieve A en V,
zorg goed voor jezelf (daar heb je maar 1 exemplaar van), doe de dingen in je leven waar JIJ gelukkig van wordt. Ik gun je alle liefde van de wereld!
Ik mis jullie, maar sluit dit hoofdstuk nu definitief af, omdat valse hoop pijnlijker is dan duidelijkheid.

Ik wens jullie een heel gelukkig, gezond en liefdevol leven toe.

Kus Mama.

P.S. de schoentjes.....
Het rechterschoentje (met gespjes) is die van A. Je was 1,5 (zomer 1999) toen je je eerste stapjes buiten zette, op dit schoentje.
En het linkerschoentje (met veters) is van V. Ook jij was 1,5 (winter '02/'03) toen je de wereld steeds meer zelf ging verkennen.
Ze stonden altijd heel trots op mijn Opa's kastje, totdat het voor mij te pijnlijk werd om er elke dag naar te kijken. Nu is het tijd om ze terug te geven aan jullie.
Tijd om op je eigen schoenen jouw pad te bewandelen.