Het moeilijkste deel is niet het einde
Het moeilijkste deel is niet het einde.
Het is het begin.
en twijfel loopt naast je als een trouwe schaduw.
Het moeilijkste is loslaten.
wat je dacht dat het voor altijd zou duren:
geliefde gezichten, bekende plekken, dromen opgenaaid
dat ze vandaag niet meer van jou zijn.
Het is staan wanneer stilte je omringt,
als de lucht zwaar is en geen stem antwoordt.
Hou vast aan een gefluisterde hoop,
degene die je langzaam vertelt,
dat ergens, iemand nog om je geeft.
Het moeilijkste is niet de storm die over je komt.
Dit is wat er daarna overblijft:
Die scherpe leegte, die luide stilte,
Die eenzaamheid die tussen gedachten kruipt.
En als je het bereikt, het moeilijkste gedeelte,
je herkent haar.
Waarom steekt de pijn op een manier die je aan het denken zet
Om niet meer te kunnen genezen.
maar dan gebeurt er iets.
Ademen.
Een stapje.
En dan nog eentje.
Met een gemarkeerd hart, met littekens om je te herinneren
alles wat je hebt meegemaakt.
Want elke keer kom je bij het moeilijkste gedeelte
en je ziet het onder ogen,
door alles heen...
je wordt een beetje sterker.
Meer waar.
Meer levend.
Reacties
Een reactie posten