Ze is niet koud

 Ze is niet koud,

ze is gehard.

Zij was zacht, als lentewind,
tot het leven haar leerde
dat zachtheid vaak breekt
in handen die niet weten wat het draagt.

Ze hield met heel haar hart,
en verloor daarbij stukken van zichzelf.
Vertrouwen werd scheef,
gebroken op fluisteringen die loog.

Nu lacht ze —
maar haar glimlach
is een sluier voor wonden
die fluisteren in stilte.

Ze verlangt naar liefde,
maar alleen liefde die niet snijdt.
Alleen handen
die niet dwingen of verraden.

Ze zwijgt,
niet omdat ze niets te zeggen heeft,
maar omdat stilte veiliger werd
dan woorden die geen weerklank vonden.

En als jij haar nabij mag komen,
dan is dat een zeldzaam geschenk:
een deur die lang gesloten bleef
op een kier gezet voor jou.

Wees zacht.
Of verdwijn.