Als ouders vertrekken
Als ouders vertrekken, verandert de wereld. Het maakt geen geluid, maar breekt definitief.
Er is geen waarschuwing, er is geen voorbereiding
En in die stille leegte begrijpen we dat de laatste schuilplaats, de onvoorwaardelijke, voor altijd weg is.
Het zijn geen kinderen meer.
Niet omdat je niet wilt, maar omdat er niet meer die warme schuilplaats is waar je heen kan rennen als het teveel pijn doet.
Er zijn niet meer van die kusjes die alles helen, die simpele woorden die wisten te zeggen "alles komt goed", zelfs als het niet waar was.
Pas dan besef je dat liefde thuis was.
En jij dacht dat hij voor altijd zou blijven.
Vanaf dat moment is het leven niet meer hetzelfde.
Niet omdat pijn nieuw is,
Maar waarom komt het nu zonder net.
Elke val doet meer pijn,
Elke dag weegt een beetje meer.
Wees zijn heeft geen leeftijd:
Je kunt volwassen zijn, je eigen familie hebben,
en me nog steeds eenzaam voelen voor een afwezigheid die nooit stopt met pijn te doen.
Waarom ouders niet zomaar mensen zijn:
het zijn wortels die het hart sterk houden,
Ik ben thuis zelfs als al het andere uit elkaar valt.
Ik ben die stem die ons bij onze naam riep en ons veilig liet voelen,
zelfs in de chaos.
En zelfs als het leven doorgaat,
blijf in dat kind dat gewoon terug wil,
voor even,
voor een knuffel,
om weer te voelen dat alles goed is... omdat ze erin zitten.
Maar als ze weg zijn, kun je alleen maar leren lopen zonder hun handen.
Een toevluchtsoord voor onszelf worden.
Hun stem levend houden in onze acties.
Leven met de pijn ,
zonder dat ze ons vernietigen.
En zelfs als niets meer zal zijn zoals vroeger,
we staan op, elke keer,
omdat diep in mijn hart,
Dit werd ons geleerd:
om te verzetten,
om te groeien
om nooit te stoppen met verder te gaan.
Reacties
Een reactie posten