Wanneer overleven als de norm wordt beschouwd

 Wanneer overleven als de norm wordt beschouwd

Het meest pijnlijke deel van genezing is vaak het moment dat we ons realiseren dat we alles hebben moeten doorstaan om te overleven.

Veel getroffen narcistische familiestructuren groeien op in een realiteit die ze nooit als buitengewoon hebben gezien. We leren vroeg om onze behoeften terug te stellen, onze emoties te onderdrukken, conflicten te anticiperen, spanningen te ontmantelen en verantwoordelijkheid te nemen voor het emotionele klimaat van anderen. Wij worden experts in aanpassing. Uit pure noodzaak.

Jaren later zitten deze mensen in mijn coaching en vertellen hun verhaal vaak met opmerkelijke feitelijkheid. Ze melden vernedering, manipulatie, emotionele verwaarlozing, fysiek geweld of seksueel misbruik alsof ze het weerbericht lezen. Terwijl ze aan het praten zijn, beseffen ze vaak niet eens hoe ontzettend moeilijk wat ze hebben meegemaakt was. Het zenuwstelsel verwerkt de gebeurtenissen niet, maar vond alleen manieren om ermee om te gaan.

Pas wanneer de permanente alertheid langzaam afneemt, doet iets wat voorheen verborgen was onder lagen van functionering, aanpassing en overlevingsstrategieën zichtbaar worden. Dan beseffen veel mensen voor het eerst hoeveel kracht ze er elke dag in moesten steken. Hoeveel energie ging er in het kleineren van jezelf, aanpassen, kalmeren, je emoties beheersen en constant alert zijn. Wat vroeger leek als een “normaal dagelijks leven” blijkt ineens een decennia lange overlevingsstrijd.

Dit is precies waarom veel mensen in de genezingsfase zich eerst niet beter voelen, maar slechter. Niet omdat ze falen. Vooral omdat ze eindelijk de waarheid over hun eigen geschiedenis beginnen te zien. De verdoving begint te beginnen. Afstoot verliest zijn functie. Het zenuwstelsel hoeft niet langer de klok rond te vechten en creëert zo ruimte voor inzichten die voorheen ondraaglijk zouden zijn geweest.

En precies daarin ligt iets diep waardigs. Want wie herkent wat hij heeft overleefd, begint vaak voor het eerst mededogen voor zichzelf te ontwikkelen. Niet als slachtoffer. Vooral als mens die omstandigheden heeft moeten doorstaan die geen enkel kind of volwassene ooit had moeten doorstaan.