Dit is een van de moeilijkste vragen

 Dit is een van de moeilijkste vragen die overlevers zichzelf stellen na narcistisch misbruik: “Weten ze eigenlijk wel wat ze doen of zijn ze 'gewoon gebroken' en kunnen ze er niets aan doen?”

De waarheid die de meeste mensen vermijden omdat deze confronterend is: Ze weten het!

Maar niet op de manier die je denkt, de acties van een narcist zijn opzettelijk. De manipulatie, de controle, de kleinerende opmerkingen, de plotselinge wreedheid. Maar ze worden niet gedreven door helderheid of zelfbewustzijn. Ze worden gedreven door overleving.

In een narcist zit een onverdraaglijke hoeveelheid schaamte. Niet het soort dat leidt tot verantwoordelijkheid, maar het soort dat hun hele zelfbeeld bedreigt. Dus alles wat ze doen draait om het reguleren van die interne chaos.

• Om zich superieur te voelen, moeten ze jou naar beneden halen.

• Om zich stabiel te voelen, moeten ze controle uitoefenen.

• Om zich waardevol te voelen, moet iemand anders zich klein voelen.

Hun gevoel van eigenwaarde hangt af van dominantie en aandacht. Wanneer ze niet het middelpunt van de kamer zijn, het middelpunt van jouw wereld of degene met de macht, begint hun valse zelf te barsten. En dat is wanneer de dingen grimmiger worden.

Dat is waarom ze verbijsterende dingen doen, dingen waarvan je jezelf nooit zou kunnen voorstellen dat je ze een geliefde aan zou doen. Acties en woorden die zo wreed voelen dat je je afvraagt of het wel echt zo bedoeld is of dat je zelf misschien overreageert!?

Ze maken opmerkingen waardoor je aan jezelf begint te twijfelen; want zoiets zou iemand toch niet opzettelijk en zo overtuigend zeggen!?

Ze weten dat hun gedrag je pijn doet. Maar voor hen voelt het noodzakelijk, het is hun tweede natuur geworden.

Niet omdat ze genieten van pijn om de pijn zelf, maar omdat het kwetsen van jou hun tijdelijke interne verlichting biedt en hun secuur gecreëerde (fantasie) wereld niet instort.

Het is een verwrongen vorm van zelfbehoud. Controle wordt zuurstof. Jouw emotionele reacties worden het bewijs dat ze nog bestaan.

En nu komt het deel dat het meeste verward en lastig is om te accepteren: Je kunt niet genezen door te proberen hen te laten inzien wat ze hebben gedaan!

De trieste waarheid is; ze zien het al.

Wat ze niet kunnen, is het onder ogen zien, want dat onder ogen zien zou betekenen dat ze de schaamte moeten confronteren waar ze hun hele leven al voor vluchten. Het zou betekenen dat ze verantwoordelijkheid moeten nemen voor hun eigen gedrag. En hoe meer jaren er verstrijken hoe groter die confronterende berg ook nog eens wordt.

Daarom blijven ze ontkennen, minimaliseren en herschrijven ze de geschiedenis of geven ze jou de schuld (spiegelen ze hun eigen gedrag).

Afsluiting zal nooit van hen komen en eventuele excuses voelen hol maar vaker nog blijven ze uit.

Daarom is jouw empathie nooit genoeg geweest!

En dit gaan inzien en begrijpen gaat niet over excuses vinden voor hun gedrag en al zeker niet over het dan maar gewoon accepteren.

Het gaat over jezelf bevrijden van de uitputtende overtuiging dat als je het maar beter had uitgelegd, harder had liefgehad, rustiger was gebleven, het anders had aangepakt, etc. de dingen wel zouden zijn veranderd.

Het moment waarop je stopt met proberen hun gedrag te rationaliseren, is het moment waarop je gaat voelen hoe je zelf kan herstellen.