Een narcist vecht niet echt voor zijn kinderen

 Een narcist vecht niet echt voor zijn kinderen… hij vecht voor wat de kinderen vertegenwoordigen. Achter het beeld van de toegewijde ouder schuilt vaak een diepe behoefte aan controle, erkenning en bevestiging van buitenaf.

Kinderen worden dan een middel om aandacht te krijgen, controle te behouden of een onberispelijk sociaal imago te versterken. In de ogen van anderen kan hij betrokken, aanwezig en onberispelijk lijken. Maar binnen de privésfeer komen de emotionele behoeften van de kinderen vaak op de tweede plaats.
Wat telt, is niet zozeer het welzijn van het kind, maar vooral hoe de ouder wordt gezien. Beslissingen worden niet genomen in het belang van het kind, maar op basis van wat de narcist in een positief daglicht stelt. Hij kan het kind gebruiken om de andere ouder te manipuleren, conflicten te creëren of een sfeer van gedwongen loyaliteit te veroorzaken.
Dit kan voor een kind diep verwarrend en ontwrichtend zijn, omdat het een tegenstrijdigheid ervaart tussen wat het ziet en wat het daadwerkelijk beleeft. Het kan opgroeien met een gevoel van verwarring en schuld, of met het idee dat het liefde moet verdienen.
Een echte ouder beschermt, luistert en steunt, ook wanneer niemand toekijkt. Waar sprake is van gezonde liefde, zijn er consistentie, respect en oprechtheid.
En geen enkel kind zou ooit gebruikt mogen worden als een middel om het ego van een volwassene te voeden.