Deelnemen aan het leven

 Deelnemen aan het leven. Niet vanuit denken of afstand, maar werkelijk aanwezig zijn in het alledaagse. Echt meedoen, in plaats van toekijken.

De dag verwelkomen gaat verder dan alleen openstaan voor wat er komt. Vaak proberen we – bewust of onbewust – het leven te sturen. Met onze gedachten zetten we intenties neer die invloed hebben op hoe we onze werkelijkheid vormen. Maar die manier van sturen past niet altijd meer bij wie we nu zijn of bij de realiteit van dit moment.

Wanneer we die sturende gedachten loslaten, ontstaat er ruimte. Een lichtere manier van bestaan. Een overgave aan de dag, aan wat zich aandient, zonder dat we het vooraf willen invullen.

Juist in het loslaten van controle openen zich nieuwe mogelijkheden. Niet door te duwen of te bepalen maar door onszelf beschikbaar te maken. Dat brengt een andere manier van kijken. Of eigenlijk een andere manier van zijn.

In dat zijn bewegen we vanzelf van het ene moment naar het andere, zonder dat er steeds een oordeel of verwachting tussen zit. Zonder het idee dat iets anders zou moeten zijn. Of dat we de toekomst al moeten inkleuren om houvast te ervaren.

Wanneer we de controle loslaten, ontstaat er een natuurlijke vorm van innerlijke sturing. Niet vanuit denken, maar van binnenuit. Dat brengt een variatie aan mogelijkheden met zich mee.

Neem bijvoorbeeld vandaag. Vanuit de gedachte dat iets anders had moeten zijn, ontstond onrust op een moment dat eigenlijk ontspannen had kunnen zijn. Gedachten volgden elkaar snel op en maakten iets eenvoudigs onnodig ingewikkeld. Dat gaf een gevoel van ongemak.

Op het moment dat die gedachten werden herkend en losgelaten, kwam er rust. Die rust gaf ruimte aan een zachter deel van binnen, het innerlijke kind. Dat deel hoefde niets te worden of te bewijzen. Het mocht er gewoon zijn. In die eenvoud ontstond ontspanning en een vorm van plezier.

Dat innerlijke deel deelt als vanzelf kleine geneugtes met ons bewustzijn. Op de momenten die ertoe doen, krijgt de werkelijkheid daardoor kleur.

Door het telkens weer toelaten van ons innerlijk zelf, verbonden aan de werkelijkheid brengen we levensgeluk in ons dagelijks bestaan. Zonder de aansturing die we vanuit het verleden gewend zijn. Maar vanuit een nieuw perspectief, verbonden met wie we in essentie zijn.

De controle laten gaan zodat we onszelf kunnen aanvaarden zoals we diep van binnen zijn. Vanuit dat besef ontstaat een diep weten dat onze ervaring van de werkelijkheid verandert en vanuit dat besef inkleurt.

Geen moment is meer onbezonnen. Elk moment volgt het volgende moment op en dankbaarheid vindt zijn weg naar het dagelijks bestaan. De realiteit vindt zijn plaats via verwelkoming. De kaders zijn losgelaten waarbinnen deze zich moet afspelen. Het overgaan naar het volledig zijn vraagt geduld en vertrouwen. We leren onszelf een nieuwe werkelijkheid aan.