Hoe reageer jij als iemand je een oprecht compliment geeft?

 Hoe reageer jij als iemand je een oprecht compliment geeft? Zeg je instinctief: "Oh, het was niets" of "Ik had gewoon geluk"? Voor veel dochters van narcistische moeders is een compliment aannemen niet zomaar een beleefdheid, het voelt bijna gevaarlijk of ongemakkelijk.

Dit komt vaak voort uit een fragiele basis die in je jeugd is gelegd. Als je opgroeide in een omgeving waar liefde en goedkeuring voorwaardelijk waren — alleen beschikbaar als je perfect presteerde — heb je geleerd dat je waarde afhangt van wat je doet, niet van wie je bent. Misschien kreeg je ook nog eens tegenstrijdige signalen: publiekelijk kreeg je lof van je moeder (als pronkstuk), maar binnenshuis volgde er felle kritiek.

Hierdoor heb je een interne "filter" ontwikkeld die positieve feedback direct wegwerpt. Je bent bang dat als je het compliment gelooft, je daarna keihard met je neus op de feiten zal worden gedrukt of dat men zal ontdekken dat je "eigenlijk" niet goed genoeg bent.

Wanneer iemand je prijst voor je inzet, je talent of je aanwezigheid, dan is dat een objectief feit van hoe de buitenwereld jou ziet. Door een compliment weg te wuiven, houd je de cyclus van zelftwijfel in stand en ontzeg je jezelf de kans om te groeien.

Probeer dit eens de volgende keer:

• Zeg alleen: "Dank je wel, dat vind ik fijn om te horen." Meer niet. Je hoeft het niet te minimaliseren.

• Voel wat er gebeurt in je lichaam. Merk de neiging op om jezelf naar beneden te halen en haal diep adem.

• Zie het compliment als bewijsmateriaal voor jouw competentie, in plaats van het af te doen als 'geluk'.

Je bent het waard om gezien te worden. Niet voor wat je presteert, maar simpelweg omdat je bént.