Regenboog Boodschap

 Je hebt het gevoel alsof het leven je weer een stukje terug in de tijd neemt. Alsof je een film waarin je helemaal was verzonken, ineens een half uur terugspoelt. Mensen om je heen lijken terug te vallen in oud gedrag, situaties voelen stroperig en vast, en oude, diepgewortelde emoties waarvan je dacht dat ze tot rust waren gekomen, komen opnieuw naar boven. In jou ontstaat weerstand, een ‘bleeh’ gevoel. Gedachten als: daar gaan we weer of ik heb hier helemaal geen zin meer in komen voorbij. En toch, hoe tegenstrijdig het ook voelt, is dit precies zoals het mag zijn.

Je wordt uitgenodigd om je bewust te worden van de manier waarop jij nu in het leven staat. Van de manier waarop je nu tegen die dingen aankijkt, die nogmaals voorbij komen. Want die mensen, dat oude gedrag, die emoties zijn er niet om je terug te trekken, maar om je iets te laten zien. Om je te laten voelen waar je nog de neiging hebt om controle te houden, waar je je aandacht afleidt van wat er werkelijk in je leeft, en waar iets in jou nog om ruimte vraagt.
Op het moment dat je de strijd aangaat met wat zich aandient, creëer je afstand tot dat wat je juist wil laten groeien. Maar wanneer je het toelaat, wanneer je durft te voelen zonder weg te duwen, ontstaat er beweging.

Lief mens, zie eens waar je staat. Word je bewust van de groei die je al hebt doorgemaakt. Zie hoe je vaak moeiteloos met het leven meebeweegt, en hoe je het soms ook tegenwerkt. Beiden zijn helemaal oké. Natuurlijk wil je het soms sturen, uit angst dat je jezelf kwijtraakt in alles wat er gebeurt. Dat wat volgens je hoofd nu eindelijk soepel verloopt, weer uit elkaar valt.

Maar wat als je je realiseert dat dat nooit echt zo is geweest? Dat juist die momenten waarop het anders liep dan je hoopte, precies waren wat nodig was? Dat daarin de imperfecte perfectie van goddelijke timing lag besloten?

Alles ontvouwt zich op zijn eigen manier en precies op tijd, mooi mens. Beweeg mee met die stroom, zodat elke stap lichter voelt, en je vanzelf in je eigen ritme blijft.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster