Regenboog Boodschap

 Vanmorgen reed ik achter een auto waarop in grote letters stond:

‘Zet een punt achter gedoe.’
Kort. Krachtig. En het resoneerde.

Nog voordat ik het wist, dwaalden mijn gedachten af. Want eerlijk? We zitten er middenin. Gedoe. Niet alleen ons eigen gedoe, maar ook dat van anderen. Van het collectief. Het hangt in de lucht, kruipt onder je huid en voor je het weet neem je het mee naar binnen. Wat eerst buiten je lag, nestelt zich ineens vanbinnen.
En zo wordt extern gedoe… intern gedoe.

Misschien herken je het wel. Dat gevoel van vermoeidheid dat dieper lijkt te gaan dan alleen een slechte nacht slapen. Alsof je systeem overuren draait zonder dat je precies weet waarom. Een waas in je hoofd. Zware armen en benen. Spanning die zich vastzet in je rug, nek en schouders. Een lichaam dat niet helemaal lijkt mee te werken zoals je gewend bent. Het is geen toeval.

We bevinden ons in een periode van herkalibratie. Niet alleen jij, maar wij allemaal. De aarde en haar bewoners. Er wordt opnieuw afgestemd, verfijnd, bijgesteld. Alsof we langzaam maar zeker opnieuw worden uitgelijnd met iets dat groter is dan wijzelf. En dat proces… dat voel je.

Het vraagt iets van je. Geen weerstand, geen strijd. Juist het tegenovergestelde. Meebewegen. Verzachten. Toestaan.
Niet met de hakken in het zand, maar zachtjes meewiegen op wat zich aandient, ook als het schuurt, ook als het ongemakkelijk is.

Want misschien zit de rust niet in het oplossen van al het gedoe,
maar in het moment waarop je besluit er niet langer tegenin te gaan.

Misschien is dát de punt die je erachter zet.