Lang duurt de nacht

 Lang duurt de nacht,

hoe tijdloos is de bewaarder
die niets laat ontsnappen
hoe ik hem ook benader
met nat houden en pappen

onwillig zet de voet haar tred
ze zou willen snellen langs wegen
het lichaam heeft zijn eigen wet
slaat aan het sidderen en beven

zoekend in het donker van de nacht
dwalend tussen angst en scherpe pijn
wordt er wanhopig triest gewacht
oeverloos is het einde van de levenslijn

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster