Heb persoonlijk de aanklacht nooit mogen vernemen

 Heb persoonlijk de aanklacht nooit mogen vernemen.

Ben bij verstek veroordeeld tot levenslang.
Kreeg de hoogste straf nl... m'n kleinkind werd me als straf ontnomen.

Stel je voor dat de persoon die je ooit in je armen wiegde, plotseling een rechterlijke toga aantrekt en je hele leven begint te ontleden. 
Kind word onverwachts volwassen, en op een dag verandert haar blik: ze ziet je niet langer alleen als moeder, maar als een onderwerp van analyse, waarbij ze elke beslissing die je ooit nam bekritiseren.
Haar woorden raken je hard, omdat ze precies weet waar je kwetsbaar bent. Ze straft je met langdurig zwijgen of gooien scherpe verwijten naar je hoofd onder het mom van "eerlijkheid". Haar vragen klinken als een aanklacht:
"Waarom heb je dit gedaan?"
"Waarom was je er niet toen ik je nodig had?"
"Hoe heb je dit kunnen toestaan?"

En daar sta jij, de vrouw die haar het leven schonk.
De vrouw die fouten maakte in een wanhopige poging het goed te doen. De vrouw die liefhad met alles wat ze in zich had, met de beperkte kennis en middelen die ze destijds bezat.
Ze heeft je uitputtende nachten niet gezien, je verborgen angsten en de tranen die je wegslikte terwijl je onmogelijke beslissingen nam. Ze weet niets van de stille offers die je bracht om haar te beschermen. 

Ze vergeten vaak — simpelweg omdat ze zelf de ervaring nog missen — dat jij ook ooit een kind was met je eigen littekens. Niemand gaf jou een handleiding voor het perfecte moederschap. Vaak probeerde je gewoon te overleven terwijl je haar probeerde groot te brengen.
Het doet onbeschrijfelijk veel pijn om de beklaagde te worden in de ogen van je eigen kind, omdat haar oordeel verstoken is van genade en context. Ze oordeelt vanuit haar comfortzone, zonder ooit een kilometer in jouw schoenen te hebben gelopen. 

Ik schrijf dit aan jou, lieve vrouw, niet om fouten goed te praten. Ik wil je gewonde hart omhelzen, dat zich vandaag bekritiseerd, in twijfel getrokken en gekleineerd voelt.
Misschien zullen ze het op een dag begrijpen. Misschien ook niet.
Maar jij mag ervoor kiezen om niet de last van een eeuwige schuld met je mee te dragen voor fouten die voortkwamen uit uitputting, angst of onwetendheid. Want die fouten kwamen nooit voort uit een gebrek aan liefde. 
Moeder zijn betekent niet perfect zijn. Het betekent zielsveel van iemand houden, zelfs als je struikelt.
En hoewel je kind vandaag misschien als een rechter naar je kijkt, kijkt God naar je als een Moeder… met oneindig mededogen, kennende de hele waarheid, en met een liefde die omhelst en bevrijdt.
Ik omhels je met heel mijn ziel....