Waarom kan ik mijn vervreemde volwassen kind niet loslaten?

 Waarom kan ik mijn vervreemde volwassen kind niet loslaten? Drie relationele gewoonten die ouders in de problemen brengen.

door Sheri McGregor, MA

Vervreemding doet pijn, om voor de hand liggende redenen, waaronder het verlies van iemand van wie we altijd hebben gehouden, vaak met onbeantwoorde vragen. We missen die persoon. Sommigen van ons ervaren ook de pijn van het missen van kleinkinderen. De afwezigheid kan ons hart en leven volledig op zijn kop zetten. Plotseling vertellen volwassen kinderen ons dat we niet deugen, dat al hun fouten voortkomen uit hoe we ze hebben opgevoed, of een ander verhaal dat de breuk rechtvaardigt. Ze kunnen ons negeren als we contact met ze opnemen. Of ze zeggen ons dat we geen contact meer met ze moeten opnemen, met koude, berekenende woorden die klinken als AI, therapeutentaal of een script dat we op internet hebben gezien.

Hun verandering kan plotseling zijn, maar de emotionele aanpassing van ouders verloopt langzamer. Daarom vragen zoveel ouders zich af: Waarom kan ik mijn vervreemde volwassen kind niet loslaten?

Elke situatie en relatie is uniek. Hoop, afstand, voortdurende inspanning of een stap terug zijn jouw beslissingen. Waar ik het hier over wil hebben, is het verlichten van onnodig ouderlijk leed, ongeacht welke weg je kiest. Een manier om dat te doen is door naar binnen te kijken.

Maak je geen zorgen, dit is niet weer zo'n onzinnig artikel over " ouderlijke fouten " dat ik zo vaak zie. Het gaat er meer om te beseffen hoe je eigen gedrag, vaak geworteld in liefde en wat je altijd als juist hebt beschouwd, je uiteindelijk pijn kan bezorgen. Dit zijn gewoonten die het lijden na een vervreemding verlengen in plaats van je te helpen een vervullend leven te leiden.

Na herhaalde afwijzingen, teleurstellingen en misbruik vragen veel ouders zich af: waarom kan ik mijn vervreemde volwassen kind niet loslaten? Het antwoord ligt niet in een gebrek aan kracht, discipline of inspanning. Het gaat eerder om gewoonten die in sommige situaties zinvol zijn, maar niet werken in een relatie met iemand die vervreemd is.

Wachten na een relatiebreuk: Ouders in een impasse
Ouders hebben soms de neiging om af te wachten wat hun kinderen betreft. Dat kan betekenen dat je niet verhuist, geen andere auto koopt of andere veranderingen doorvoert om hun leven te ondersteunen. Een gevoel van onrust houdt je tegen. Zelfs als je die veranderingen wel wilt, blijf je ergens alert. Het is alsof je wacht tot de deurbel gaat of tot je een briefje krijgt met een uitleg over wat er mis is gegaan.

Ouders zijn van nature geneigd om er voor hun kinderen te zijn. Die aangeboren neiging verdwijnt niet zomaar wanneer het kind volwassen wordt of wanneer de relatie verzuurt.
De maatschappij geeft ons allerlei boodschappen die hiermee samenhangen.
Kijk maar eens rond Moederdag in de winkel en je vindt er talloze met de boodschap: "Je bent er altijd voor me." Alleen al door sociale normen kan het wachten als iets normaals aanvoelen.

Wanneer er nog steeds contactmomenten zijn, wat vaak het geval is, kan de hoop van een ouder nooit helemaal verdwijnen.
Daardoor blijft het zenuwstelsel in een soort paraatheidsstand, waardoor het leven zelf afhankelijk lijkt te zijn van wat zij wel, niet of misschien wel zullen doen.

Als onze kinderen jong zijn, is het onze taak om ze op te voeden met doorzettingsvermogen. Ouder zijn is niet gemakkelijk en kan betekenen dat we ongemak moeten doorstaan ​​en onze eigen wensen moeten opofferen voor hun behoeften.

Maar is het de bedoeling dat goede ouders voor altijd ongemakkelijk blijven? Vooral als het ouders hun waardigheid kost of hun identiteit aantast?

Wanneer heb je jezelf kleiner gemaakt om een ​​relatie in stand te houden, hoe eenzijdig of pijnlijk die ook was?

Een afsluitende gedachte...
Ouders zeggen soms dingen als:
Houd van ze op afstand....
Ik zal altijd van mijn kinderen houden, maar…
Ik probeer vooruit te komen, doet pijn.

De meesten van ons zullen altijd van onze kinderen houden, ook al doen ze ons pijn. Maar van hen houden onder zulke omstandigheden is niet vanzelfsprekend.
Daarom is het belangrijk om te kijken naar hoe gewoonten die ons voorheen misschien hielpen, ons nú juist meer pijn doen.