Rouw

 Rouw, zo ben ik gaan beseffen, is liefde zonder kans om te landen. Het zijn al die knuffels die je nog steeds wilt geven, de woorden die onuitgesproken zijn gebleven, de momenten die je je voorstelde te delen maar nooit hebt gehad.

Die liefde verdwijnt niet – ze verzamelt zich stilletjes. Ze nestelt zich in je ooghoeken wanneer er tranen uit het niets opwellen. Ze leeft in de zwaarte van je borst, in de beklemming in je keel wanneer een herinnering te hard aankomt.
Ze blijft hangen in de stilte waar vroeger het lachen was.
In de ruimtes die niet langer vol aanvoelen, omdat er iemand belangrijks ontbreekt.
Rouw is niet zomaar pijn – het is liefde die nog steeds de hand wil reiken. Liefde die niet weet waar ze anders heen moet, dus blijft ze in je, een stil thuis creërend in je hart.
En hoewel het pijn doet, herinnert het je er ook aan –
wat je had was echt.
Diep.
Mooi.
Dus als de pijn opkomt, vecht er dan niet tegen.
Laat het zijn.
Want het is slechts liefde, die nog steeds probeert de weg te vinden naar degene voor wie ze bedoeld was.

Ik rouw nog steeds om mijn dochter en kleindochter, het is rouwen bij leven....

Kunstenaar Onbekend