Ottla Kafka

 Op 7 oktober 1943 vond in het vernietigingskamp Auschwitz een daad plaats die te midden van de horror ongelooflijk leek. Ottla Kafka, de zus van de schrijver Franz

Kafka, was niet voorbestemd om daar te sterven. Sinds Terezín was ze geselecteerd voor een ander lot. Maar toen ze zag dat een groep kinderen aan boord ging voor transport, nam ze een beslissing die de geschiedenis niet vergeten was: ze bood zich aan om hen te vergezellen.
Niemand werd gedwongen. Zij kiest ervoor. Ze koos ervoor om naast de meest kwetsbaren te lopen, in de overtuiging dat ze hun angsten kon verzachten, wetende dat het haar rechtstreeks naar de dood zou leiden.
In Auschwitz was er geen medeleven. Eén bevel besliste over leven of dood. Ottla en de kinderen werden naar de gaskamers gestuurd, zonder spraak of uitstel. Hun reis eindigt daar.
Wat verontrustend is, is dat op een plek die gebouwd is om alle menselijkheid te vernietigen, iemand het aandurfde om het in praktijk te brengen. Ottla Kafka scheen als een vonk van tederheid in de duisternis. Ze verandert het lot van deze kinderen niet, maar vult het met een laatste moment van liefde. En deze keuze, onmogelijk te bevatten in al zijn enormiteit, maakte van haar een stil symbool van moed en mededogen, in de donkerste dagen van de twintigste eeuw.