Alleen wandelen is niet slecht

 Alleen wandelen is niet slecht, want eenzaamheid leert, versterkt en omarmt zelfs op manieren die weinigen begrijpen. Alleen zijn kan een toevluchtsoord worden, een ruimte om jezelf weer te ontmoeten, om te horen wat zo vaak het lawaai van de wereld verdrinkt. Eenzaamheid is niet altijd afwezigheid; soms is het diep gezelschap van je eigen essentie, een vruchtbare stilte waar nieuwe kracht ontkiemt.

Wat echt pijnlijk is, is mee lopen en je alleen voelen. Omringd te zijn door mensen en toch een immense leegte dragen, met het gevoel niet gezien te worden, niet gehoord te worden, niet echt begrepen te worden. Dat soort eenzaamheid is het wreedste, want het is niet geboren uit stilte van buitenaf, maar uit emotionele verlating midden in de menigte. Het is eenzaamheid die meer pijn doet dan stilte, omdat het je eraan herinnert dat je gezelschap kunt hebben zonder verbinding, en dat niet alle knuffels omarmen en niet alle woorden strelen.

Er zijn mensen die ruimtes vullen, maar geen harten; er zijn mensen die naast je lopen, maar niet met je. En het is daar waar de ziel zich wees begint te voelen, onzichtbaar, verloren tussen blikken die het niet herkennen. Er is geen grotere leegte dan dat: aanwezig zijn voor anderen en voelen dat niemand er echt voor je is.

Daarom is het soms liever om alleen te lopen, met een vaste stap en een gerust hart, dan omringd te zijn door menigte die de innerlijke stilte alleen maar vergroten. Echt gezelschap wordt niet gemeten in kwantiteit, maar in kwaliteit; niet in fysieke aanwezigheid, maar in emotionele aanwezigheid. Want degene die je echt begeleidt, laat je niet alleen voelen ook al is de hele wereld tegen je.

Ik vond het erg leuk Verwijder de auteur niet

#MeGustóMucho