Murderbot Tv serie Review

 De serie is gebaseerd op All Systems Red , het eerste boek in de serie The Murderbot Diaries van Martha Wells 

Een door de media geobsedeerde, particuliere beveiligingsconstructie (gefabriceerd uit gekloond menselijk weefsel en mechanische onderdelen), die zichzelf Murderbot noemt, moet zijn nieuw verworven autonomie verbergen, terwijl hij gevaarlijke opdrachten moet volbrengen en tegelijkertijd aangetrokken wordt tot mensen en geschokt is door hun zwakheid.
_____________________________________

Review :

Laten we een heel klein groepje disfunctionele mensen een planeet laten koloniseren met een moordrobot. Ik weet zeker dat er niets ergs kan of zal gebeuren.
Serieus - wat?
Zijn dit het soort persoonlijkheden die de planeet zouden mogen verlaten? Mogelijk alleen als ze een manier zochten om die mensen van de planeet te verwijderen...
Omdat ik Martha Wells' "Murderbot Diaries"-romans niet ken, ga ik mijn indrukken puur baseren op mijn visuele en intellectuele ervaring met de serie, en op wiens werk de serie zogenaamd gebaseerd lijkt te zijn.
Toen ik de premisse van het verhaal las, of de synopsis van de serie, dacht ik dat het leuk zou zijn om een ​​futuristische robot te vinden die je aan het lachen zou kunnen maken dankzij zijn geforceerde en lusteloze interacties met mensen en zijn obsessie met televisieseries. Het leek me leuk om je onder te dompelen in het grove taalgebruik en de hardop uitgesproken gedachten (een beledigende voice-over die uiteindelijk vermoeiend is, overigens). Maar het resultaat is vanaf het begin erg teleurstellend. Hoewel het idee om robotachtige sciencefiction te combineren met komedie misschien wel aantrekkelijk had geleken, lijdt de serie aan zo'n oppervlakkig script en luie regie dat het essentiële uitgangspunt er niet volledig in slaagt te worden benut.
De plot lijkt de avonturen te volgen van een beveiligingsandroid, die al verouderd is en op het punt staat "met pensioen" te gaan, en die zelfbewustzijn ontwikkelt door zijn eigen systeem te hacken (iets wat niet volledig begrepen en onvoldoende onderzocht wordt). De subplots en interacties met nieuwe cliënten, die meer lijken op een groep nerdy wetenschappers die hij nu moet beschermen, leiden nergens toe. En de dialogen, onder het belachelijke mom van een naïeve, hippieachtige eigenaardigheid, zijn stom en voorspelbaar, om nog maar te zwijgen van irritant.
Het potentieel om complexe thema's als zelfidentiteit, zelfbewustzijn en pseudo-menselijkheid te verkennen, is volledig verspild. Als dit alles vanuit een komisch, bijtend en zelfs absurd perspectief was gepresenteerd, met een humoristische karakterontwikkeling, zou het veel interessanter zijn geweest en meer plotwaarde hebben gehad dan wat "Matabot" momenteel biedt, dus gebaseerd op een overgeëxploiteerd fictief paradigma dat het niets interessants meer biedt, noch in vorm, noch in presentatie.
De visuele effecten compenseren deze tekortkomingen in de beschrijving niet helemaal. Het voelt alsof de serie te veel leunt op de futuristische esthetiek. Daarbij vergeet men dat een goed script een veel steviger fundament zou zijn geweest voor het vertellen van een verhaal dat snakt naar verhalende nuances.
De serie is totaal niet grappig , acteurs zijn goed, de rest erom heen een grote shit-zooi.
Niet de moeite om naar te kijken....