Erwt

 Onder kwakzalvers in steden en op het platteland, urineerde men op een zakje met erwten en werd daarna opgehangen in de schouw, als een goed geneesmiddel tegen de geelzucht.

In Frankenland was het gebruikelijk dat, wanneer iemand aan jicht leed, 77 erwten in een pot deed en er over urineerde. Door een van zijn gezinsleden moest dan de erwten in een onaangeroerde mierenhoop begraven worden. Wanneer de erwten verrot waren, dan was ook de jicht verdwenen.

In Duitsland en Engeland werden kinderen die leden aan mazelen met een erwtenbrij gewassen.

Als de weeën beginnen, zet men erwten op het vuur; zodra ze beginnen te koken, dan volgt de geboorte.

Ook kan men de erwten, om de wratten kwijt te raken in een diepe bron gooien, of in het toilet, begraaft ze onder de dakgoot, of leg ze gewoon op een plaats waar ze kunnen rotten.

In Bayern moet de erwt op de wrat worden gedrukt.

Door het eten van erwten op nieuwjaarsdag of op Goede vrijdag, zou men het hele jaar door koortsvrij en gezond blijven.

In Mark Brandenburg beet men op het kerkhof erwten stuk en gooide ze daarna in een nieuw gedolven graf. Dit met de bedoeling, om de kiespijn met de dode mee te begraven.

Door een handvol Erwten in stromend water te gooien, verdwijnt de koorts.