Rouw is niet alleen een afwezigheid


 Rouw is niet alleen een afwezigheid.

Het is een aanwezigheid die ons achtervolgt.
Een stem die we niet meer horen,
maar laten we blijven luisteren
in ons hoofd.
Het is een naam die pijn doet,
een herinnering die brandt, een lach die we
soms horen... te midden van de stilte.
We "rouwen" niet,
we leren leven met een onzichtbare breuk. Een wond die nooit geneest, die een beetje geneest...
dan opent het weer bij de omweg
van een plek, een geur, een woord.
Rouw is liefhebben zonder te kunnen spreken.
Het gaat erom door te gaan, wanneer alles in je uit elkaar wil vallen.
Het is soms glimlachen, jezelf verwijten dat je het nog kunt doen.
Overleven in een wereld
waar de persoon die we liefhadden er niet meer is.
Dus nee, tijd heelt niet alles.
Hij leert ons alleen te lopen
met die leegte.
Hij vervangt niets,
maar hij duwt ons langzaam
om de pijn om te zetten in...
in kracht.
In memoriam.
In liefde.
Aan jou die rouwt:
Je bent niet alleen.
Je pijn is legitiem.
En je liefde... die blijft leven.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster