Korenbloem gebruikt in de Volks- en Kruidengeneeskunde

Korenbloem gebruikt in de Volks- en Kruidengeneeskunde

In oude geneeskundige werken vinden we de Korenbloem niet terug. Plinius de Oudere (77 n.o.j) zegt hier over dat ten tijde van Alexander de Grote, de bloem in onbruik was, en daarom werd er niet over geschreven. Echter in de renaissance kruidenboeken wordt de plant geprezen als ontsmetter van ogen en wonden.

Zo schrijft Rembert Dodoens in zijn kruidenboek:

“Die ghemeyne Corenbloemen ghestooten sijn goet gheleyt op verhitte roode loopende ooghen / ende op die heete ghezwillen omtrent den ooghen. Dwater van Corenbloemen ghedestilleert gheneest oock die roodicheyt pijne ende weedom der ooghen / alst dicwils daer inne ghedruypt wordt / ende die ooghen daer mede ghewasschen”.

In het Kruidenboek van Abraham Munting leest men het volgende over het gebruik van de Korenbloem:

“Het uytgeparstte Zap deezer Koornbloemen in varssche Wonden gedaan, helpt de zelve ter, geneezing, en heeld ook de zweeren van de Mond”.

Matthiolus schrijft het volgende in zijn ‘Kräuterbuch’ over de Korenbloem: “Men meent dat de Korenbloem de koortsen van de pestilentie bestrijdt. Om deze koorts te bestrijden maakten de apotheken een drankje klaar dat ‘Syrupo de Cichorio cum Rhabarbaro’, heette. Verder schrijft hij dat bloemen en zaden in wijn gekookt een goede drank is tegen spinnen- en schorpioenengif en bestrijdt mogelijk ook andere gif.

Culpeper schrijft dat een aftreksel ingenomen goed zou zijn tegen inwendige kneuzingen die met veel bloed gepaard gaan. Verder schrijft hij dat het zaad in genomen met wijn een goed middel is om zich te wapenen tegen uitbraken van besmettelijke ziekten. Tevens zou het ook goed zijn voor het bestrijden van koortsen, die ontstaan zijn door de pest.

Een stukje van de Korenbloem mee gedragen, zou de schorpioenen al op afstand houden. De gedroogde zaden en bloemen tot poeder gewreven en ingenomen zou een goed middel zijn tegen de geelzucht.

Ook hij geeft aan dat het sap van de Korenbloem als kompres daar opgelegd goed is voor ontstoken ogen en andere gebreken. Voor slecht helende en stinkende wonden wordt het kruid fijn gestampt en sap daarop gedaan. Het gedroogde kruid, tot poeder vermalen en op deze wonden gestrooid zou het zelfde effect hebben. Voor blaren in mond heeft het sap een goede uitwerking.

In de volksgeneeskunde werden (worden) de bloemen van de Korenbloem aangewend als een waterafdrijvend middel. Maar vooral om het aftreksel te gebruiken als spoelwater te gebruiken tegen oogontstekingen en grauwe staar.

Soms gebruikten men een mengsel, dat voor de helft bestond uit cichoreiwater en de andere helft Korenbloem. Het aftreksel werd bij oogkwalen gebruikt en doormiddel van een lauwe kompres op de ogen gelegd.

In Vlaanderen gebruikte men, een aftreksel van Korenbloemen getrokken op witte wijn. tegen ontstoken ogen.

Vroeger werd de Korenbloem inwendig gebruikt bij hoest, bronchitis en leveraandoeningen maar ook als een opwekkend en eetlustbevorderend middel.

Volgens de overlevering zou de Korenbloem moeten worden aangewend bij aandoeningen van personen met blauwe ogen, en de Weegbree bij bruine ogen. Dit is duidelijk een voorbeeld van de oude leer van de signatuur.

Het poeder wordt aangewend tegen geelzucht. Ook wordt het samen met andere kruiden gebruikt tegen bijbalontsteking.

Een afkooksel van Korenbloemen, werd vroeger in Vlaanderen tegen de koorts gedronken.

Tegenwoordig wordt in de kruidengeneeskunde de Korenbloem nog inwendig aangewend als bloedzuiverend, purgerend, samentrekkend, urinedrijvend middel en om zijn verzachtende eigenschappen. Ook wordt het aftreksel van de plant ingenomen tegen waterzucht.