Verdriet zonder afscheid

 Verdriet zonder afscheid

Als grootouder die vervreemd is van mijn dierbare, beschrijf ik het gevoel vaak als verdriet zonder afscheid .
Het is een vreemd soort verlies, een verlies dat moeilijk uit te leggen is aan mensen die het niet zelf hebben meegemaakt.
Mijn kleinkind is daar, opgegroeid tot een jonge volwassene, na vele verloren jaren.
Er was geen moment om afscheid te nemen.
Dat maakt het zo pijnlijk.
Rouw kent een einde. Mensen begrijpen je verlies, troosten je, brengen bloemen en staan ​​naast je.
Vervreemding is anders.
De mensen van wie je houdt zijn er nog steeds, maar je kunt ze niet meer bereiken. Je blijft zitten met vragen, schuldgevoelens en een stilte die ondraaglijk kan zijn.
Het is verdriet, maar dan verborgen: zonder rituelen, zonder afsluiting en vaak ook zonder begrip van de buitenwereld.
Ik heb geleerd dat het belangrijk is om dit verdriet te erkennen, ook al begrijpen anderen het niet volledig. Het verdient dezelfde compassie en zachtheid als elk ander verlies.
Sommige dagen zijn moeilijker dan andere, zoals Kerstmis, Moederdag, verjaardagen. Dagen die eigenlijk vrolijk zouden moeten zijn, maar die extra zwaar zijn als je iemand mist.
Het helpt om mensen te vinden die je echt begrijpen.
Je gaat dus door, koestert de herinneringen en probeert tegelijkertijd nieuwe herinneringen te creëren op andere gebieden in je leven.
Ik heb geleerd dat het mogelijk is om met verdriet te leven en toch momenten van vreugde te vinden. Het is niet makkelijk en het verdwijnt nooit echt, maar langzaam en voorzichtig kunnen we een plek van vrede en acceptatie vinden.
Want zelfs in dit verdriet zonder afscheid, is er nog steeds liefde. En liefde verdwijnt nooit helemaal.