Stille schreeuw

 Stel je voor dat je leeft met een schreeuw in je... en die schreeuw is van jou.

Niemand anders hoort hem.

Dat is verdriet.

Stel je voor dat je leeft met een schreeuw in je – een schreeuw die alleen van jou is.

Hij is luid, hij is doordringend en hij galmt door elke vezel van je wezen.
En toch hoort niemand anders hem.

Verdriet kan de wereld zo ver weg doen lijken.
Je bent misschien midden in een gesprek,
maar je gedachten dwalen af, gevangen in die schreeuw.

Hoe klinkt een stille schreeuw eigenlijk?
Hoe zou het klinken als iemand anders hem kon horen?

Misschien is het niet echt een schreeuw, maar een gevoel met geluid, zo rauw, zo pijnlijk, zo ondraaglijk dat er geen woorden voor zijn,
dus wordt het een geluid, lawaai, een trilling
die door ons hele lichaam raast, schreeuwend,
De schreeuw van verdriet...