De vrede van geen contact

 “De vrede van geen contact….”.

Er zijn mensen die zeggen dat ik de hoop niet moet opgeven, dat ze hun ouders zullen missen,alle drie onze levende kinderen hebben ons afgewezen, dat “ze wel weer bij zullen komen”.
Néé, dat zullen ze niet.
Heb leren houden van de volledige afwezigheid van lopen op eieren, van verborgen regels waar ik niets van weet, van de mededeling hoe ik mezelf moet verbeteren, van de driftbui die ik kreeg van mijn oudste dochter toen ze schreeuwde dat ik psychiatrische behandeling nodig had.
Dus dat doe ik niet, heb wel mensen in mijn leven nodig die geloven dat neurodivergentie niet alleen het voorrecht van jongeren is.
Zoals iedereen, heb fouten gemaakt, die zijn míjn eigendom. Weiger te erkennen dat hun afwijzing mijn schuld is, omdat het leven veel genuanceerder is dan dat...
Dus ja, ik rouw, het komt in golven, als ik denk aan alle leuke tijden die we hadden toen ze nog kinderen waren, weet ik dat er geen volledige afsluiting mogelijk is.