Er zijn zo van die dagen

 Er zijn zo van die dagen dat als iemand me vraagt ​​hoe het met me gaat, dat ik wil antwoorden

"Wel eigenlijk heb ik nog steeds verdriet dat mijn huisdier gestorven is en ik wil me verstoppen onder een deken , weg van de emotionele druk van de maatschappij "

Maar ik zeg: "Het gaat goed, dank je, met jou"?

Omdat ik soms mij alleen voel met mijn verdriet, omdat ik het gevoel heb dat ze het niet zullen begrijpen, omdat niemand echt van mijn huisdier zal houden zoals ik. En ze zullen me vertellen dat ik de leegte moet opvullen, of er overheen moet komen, en ik geraak gefrustreerd, dus ik blijf stil en zwijg.

Af en toe tel ik nog steeds de dagen sinds mijn huisdier stierf, leef ik daardoor in het verleden? het is dan zo. Ik ben niet samen met mijn huisdier overleden, maar ik mag toch even terug in mijn herinneringen duiken, als ik zo mijn huisdier in leven kan houden?

Elke keer als er uit het niets een roofvogel opduikt, heb ik het gevoel dat het mijn huisdier is. Ben ik dan niet goed bij mijn hoofd? Dan ben ik dat maar, ik voel me comfortabel in de gedachte dat mijn huisdier gelukkig is achter de regenboogbrug.

Ik praat nog steeds over mijn huisdier en raak van streek. Maakt dat jou ongemakkelijk? Kom dan misschien gewoon in stilte bij me zitten en laat me huilen, ongeacht de reden.

Ik heb alles van mijn huisdier bewaard en zelfs een cloud aangemaakt , zodat ik geen foto's van mijn huisdier hoef te verwijderen.
Mensen vinden mij zielig.

Omdat ik mijn huisdier nog steeds mis, verwacht ik niet dat anderen dit begrijpen en ik weet dat je de dingen die je soms zegt goed bedoeld zijn, ik heb er veelal geen boodschap aan weet je, mijn huisdier ze was zo lang een belangrijk onderdeel van mijn leven. Snap je?

Stel je voor dat iemand opgewonden is elke keer dat je hem begroet, iemand die je slechte dagen beter maakt zonder een woord te zeggen.
Iemand die zonder oordeel naar je ellende luistert, iemand die je zonder twijfel in alles steunt, iemand die op elk moment bereid is om op avontuur te gaan, een beste vriend voor jaren... En dan is het plots voorbij....

Sommige dagen vind ik het nog steeds moeilijk en moet ik op mijn eigen tempo rouwen, zonder oordeel .
Vat het niet persoonlijk op als ik vandaag anders overkom.
Met mij gaat het wel, ik ben gewoon verdrietig .