Ben onzichtbaar geworden

 Wat pijn doet als je in het proces van verstoten ouder/grootouder zit, is dat er op een gegeven moment niemand meer vraagt: "Hoe gaat het ècht met jou"?

Het gevoel dat ze je emotioneel negeren.
Heb hele lieve mensen om me heen die dat zeer zeker niet bewust doen.
Ze weten op een gegeven moment niet meer of ze er goed aan doen om het nog te vragen of dat het beter is van niet.

Sommigen zeggen ook openlijk...Leef niet in het verleden maar kijk vooruit.
Tja, dat moet aan de ene kant zeker maar aan de andere kant wordt mijn pijn en gemis niet meer erkend.
En dat doet zeer.
Waren er in het begin nog vriendinnen die dachten aan de data's van de verjaardagen van de kleinkinderen, nu na jaren later nog maar enkelen die dit weten...
Alsof ze nooit bestaan hebben en ik als oma er ook niet meer besta.
Ben onzichtbaar geworden in het leven van mijn kleinkind.