Vandaag zat ik met verdriet

 Vandaag zat ik met verdriet.

Er was geen lawaai, geen afleiding, alleen ik en de last op mijn hart.
Ik dacht dat als ik lang genoeg bleef zwijgen, het verdriet misschien zou wegglippen.
Maar het bleef naast me, geduldig en stil.
Ik probeerde het de rug toe te keren, in de hoop dat het de weg kwijt zou raken.
Maar waar ik ook heen ging, bewoog het ook, als een schaduw die ik niet kon ontlopen.
Dit was geen spelletje – het was echt en het was zwaar.
Veranderde van kamer, van omgeving, maar verdriet was er altijd, wachtend op me, met een betraand gezicht dat mijn eigen verdriet weerspiegelde.
Vroeg waarom het niet weg wilde gaan, waarom het zich zo aan me vastklampte. Maar verdriet antwoordde nooit, omdat verdriet dat niet hoeft.
Dus in plaats van het weg te duwen, liet ik het naast me zitten.
Stopte met doen alsof het goed met me ging.
Stond mezelf toe alles te voelen, elke barst, elk gebroken stukje te laten zien.
Verdriet stelde geen vragen.
Het haastte me niet om te genezen.
Het bleef gewoon, geduldig, terwijl ik leerde weer te ademen.
Verdriet at met me mee, sliep met me mee, liep met me mee.
En langzaam begreep ik het: zelfs als het verdriet ooit stiller wordt, zal de liefde er achter nooit verdwijnen.
Want je bent er nog steeds niet en een deel van me zal je altijd missen.
Maar met verdriet zitten?
Zo eer ik wat echt was.