Heb ruim 7 jaar geen contact met mijn volwassen dochter

 Heb ruim 13 jaar geen contact met mijn volwassen dochter. Terugkijkend kan ik verschillende periodes van vervreemding onderscheiden. Elke periode vereiste andere overlevingsstrategieën – strategieën die ik van nature niet beheerste.

Tijdens de beginjaren van "Shock & Drama" was ik bijvoorbeeld als een hert in de koplampen – verlamd en wanhopig op zoek naar een uitweg. Hoe vaak ik ook mijn best deed, mijn excuses aanbood, probeerde te begrijpen of uit te leggen wat ik eigenlijk bedoelde, ik kon die verblindende koplampen en de daaropvolgende botsingen niet ontwijken. Ik lag dan gebroken en bloedend langs de kant van de weg. Eerlijk gezegd, pas toen ik leerde "doen alsof ik dood was" en niet meer reageerde, verdwenen die koplampen en kon ik mezelf in veiligheid brengen.

Tijdens de lange jaren van 'beschaming en uitsluiting' keerde ik me naar binnen. Het was een eenzame tijd van onophoudelijke zelfreflectie, zelfonderzoek, zelfverwijt, zelfmedelijden en zelfhaat. Tegelijkertijd verdwenen veel vrienden en familieleden of zwegen. Het vergde enorm veel inspanning en moed om eindelijk afstand te nemen van mijn vertekende spiegel en me te richten op God en anderen. Pas toen begon ik mezelf duidelijker te zien.

Denk dat ik nu in een fase van "Loslaten, Genezen en Ontdekken" zit.
Neem niet langer de verantwoordelijkheid voor de beslissingen van mijn kind. Ben veel aardiger en geduldiger voor mezelf.
Erken mijn emoties zonder in zelfmedelijden te vervallen.
Sta dankbaarheid toe voor ons ooit zo mooie gezin, terwijl ik tegelijkertijd het verdriet erken om wat verloren is gegaan.
Zorg beter voor mijn gezondheid en ontdek nieuwe interesses en creatieve bezigheden. Oordeel niet meer en heb meer compassie.
Ben de vrouw die contact zoekt met andere vrouwen in de buurt, ben een betere luisteraar.