Je bent weg

 Je bent weg. Maar je voelt je niet vrij.

Je mist hem terwijl je weet dat het niet goed was.

Je checkt zijn socials, ook al heb je jezelf beloofd dat je het niet meer zou doen.

Je denkt terug aan momenten waarop het wél goed voelde.

En je schaamt je dat je nog steeds aan hem denkt.

Dit is geen zwakte.

Dit is een traumaband.

En het werkt in je hersenen precies zoals een verslaving werkt.

Bij een verslaving krijg je niet constant je ‘shot’.

Je krijgt het af en toe.

Onvoorspelbaar.

Dat maakt het zo krachtig.

Spanning. Wachten. Onzekerheid.

En dan ineens: opluchting.

Je hersenen maken dopamine aan.

Dat voelt als beloning.

Als verbinding.

Als liefde.

Zo werkt het ook in een narcistische relatie.

Hij reageert dagenlang niet.

Je voelt onrust, twijfel, spanning.

En dan ineens stuurt hij een lief berichtje.

Die opluchting voelt enorm.

Je hersenen registreren dat als: hij is de oplossing.

Of:

Er is ruzie.

Je voelt je klein, verward, schuldig.

Dan komt hij naar je toe alsof er niks gebeurd is.

Die opluchting voelt als verbinding.

Je hersenen koppelen hem aan rust.

Of:

Hij is kil, afstandelijk, geïrriteerd.

Je loopt op eieren, probeert het goed te maken.

Dan lacht hij weer naar je, raakt je aan, is even lief.

Die opluchting voelt als liefde.

Je hersenen verlangen naar dat moment.

Dat patroon herhaalt zich.

Keer op keer.

En net zoals bij een verslaving, weet je met je hoofd dat het slecht voor je is.

Maar je systeem blijft verlangen naar die momenten van opluchting.

Daarom check je zijn socials.

Daarom denk je terug aan de goede momenten.

Daarom mis je hem terwijl je weet dat het niet goed was.

Je bent niet zwak.

Je systeem doet wat het heeft geleerd.

Maar je kunt die band loslaten.

Stap voor stap.

Het gemis dat je voelt, zegt niks over of het goed was.

Het zegt iets over hoe diep die band zit.

En die band mag je loslaten.