Er zijn momenten waarop je ineens voelt

 Er zijn momenten waarop je ineens voelt:

ik ben moe op een manier die dieper gaat dan slaaptekort.

Niet lichamelijk.
Maar van het altijd aanstaan.
Altijd aanvoelen.
Altijd net iets meer geven dan eigenlijk klopt.

Je bent goed in geven.
Misschien té goed.
Je ziet het ongemak van de ander nog voordat het uitgesproken wordt.
Je vult stiltes.
Je draagt mee.
Je slikt in wat je zelf nodig hebt, omdat dat makkelijker lijkt.

En ergens ben je dat normaal gaan vinden.

Tot je merkt dat er weinig overblijft.
Dat je zachtheid langzaam verandert in leegte.
Dat je liefde begint te voelen als verplichting.

Geven is mooi.
Maar geven zonder ontvangen
maakt je langzaam onzichtbaar voor jezelf.

En nemen…
nemen vraagt moed.
Het vraagt dat je durft te blijven staan
zonder je meteen te verontschuldigen.
Dat je niet eerst bewijst dat je het “waard” bent.

Balans zit niet in perfecte verdeling.
Maar in eerlijkheid.
In luisteren naar dat stille stemmetje dat zegt:
hier ga ik over mijn grens.

Je hoeft jezelf niet weg te cijferen om liefde te verdienen.
Je hoeft niet leeg te lopen om verbonden te blijven.

Soms is het meest liefdevolle wat je kunt doen
niet nóg meer geven,
maar stoppen, ademhalen
en jezelf serieus nemen.

Niet hard.
Niet egoïstisch.
Maar trouw.

Aan jezelf.